Bruksela zrekompensuje nieskuteczny COP14?
Zakończony szczyt klimatyczny w Poznaniu przyniósł rozczarowanie, nie udało się osiągnąć założonych planów. Może chociaż negocjacje w Brukseli to wynagrodzą.
W piątek, 12 grudnia 2008 roku zakończyła się konferencja klimatyczna COP14 w Poznaniu, która miała przygotować przyszłoroczne spotkanie w Kopenhadze. W opinii obserwatorów, organizacji pozarządowych czy nawet niektórych jej uczestników nie wniosła ona jednak wiele nowego. Jak podaje PAP, przytaczając wypowiedź Stephanie Tunmore z Greenpeace, winne są temu Australia, USA, Japonia i Nowa Zelandia, które w Poznaniu nie zrobiły nic dla walki ze zmianami klimatu.
Spodziewano się, że na COP14 uda się wypracować wspólne stanowisko w sprawie reformy Mechanizmu Czystego Rozwoju, co ułatwi określić wspólną długoterminową wizję całej ludzkości w zwalczaniu negatywnych zmian klimatycznych do 2050 roku. Tymczasem nie udało się omówić nawet traktatu z Kioto. Rozczarowane mogą czuć się również biorące w szczycie kraje rozwijające się, które liczyły, na rozwiązanie takich problemów, jak adaptacja i pomoc krajom bezpośrednio dotkniętych skutkami zmian klimatu.
Znacznie lepiej wyniki konferencji ocenił sekretarz generalny Ramowej Konwencji ONZ na rzecz zmian klimatu, Yvo de Boer, który stwierdził, że osiągnięto wszystko, co było do osiągnięcia, z wyjątkiem reformy Mechanizmu Czystego Rozwoju. Co się więc udało?
Przede wszystkim sukcesem, choć połowicznym, było utworzenie Funduszu Adaptacyjnego umożliwiającego krajom rozwijającym się przystosowanie do skutków zmian klimatu. Połowicznym, bo nie wypracowano porozumienia w sprawie zapewnienia odpowiednich środków na ten Fundusz. Przyjęto też pakiet związany z technologiami, dotyczący zwiększenia efektywności transferu technologii. Ustalenia zapadły również w zakresie obniżenia CO2 poprzez zalesianie i zaprzestanie wycinki lasów. Norwegia i Japonia ogłosiły swoje plany redukcyjne odpowiednio o 30 i 50 proc. do 2020 i 2050 roku. Wreszcie przyjęto program działania na rok następny, w tym konieczność zorganizowania przynajmniej czterech sesji, mających na celu uzgodnienie ostatecznego kształtu porozumienia w Kopenhadze. Polska może cieszyć się również z tego, iż osiągnęła pełny sukces w roli organizatora: konferencja pod względem logistycznym zorganizowana była perfekcyjnie.
Czy jednak to wystarczy, by poczuć satysfakcję? Wprawdzie powtarzane są opinie, że to nie w Poznaniu miały zapaść kluczowe decyzje, ale i tak pozostaje pewien niedosyt. Może więc niezadowolonym nastrój poprawią negocjacje w Brukseli? GW donosi, iż polskim negocjatorom udało się wprowadzić sprytne zapisy do unijnego prawa, dzięki którym obowiązek kupna 100 proc. zezwoleń będzie wprowadzany stopniowo, od 2013 r. do 2020 r.
Co to oznacza? W pierwszym roku derogacji aż 70 proc. zezwoleń będzie za darmo. Potem krok po kroku przyjdą ograniczenia, a ponieważ zamiana konkretnych procentów na mało konkretne określenie stopniowo daje pewną furtkę w interpretacji, nasi negocjatorzy zacierają z zadowoleniem ręce. W świetle prawa pozwoli to na ograniczanie darmowych procentów o 1 stopień rocznie, aż do 2018 r., kiedy to przewidziana jest rewizja zapisów dyrektywy. Nie oznacza to jednak, że rząd pozwoli firmom energetycznym spocząć na laurach, modernizacje są nieuniknione.
Zobacz także:
Klimatyczna konferencja COP 14
Zeroemisyjny szczyt w Poznaniu
Polska czarną owcą na COP14
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
