Izolacja dobrze dobrana, czyli o dyfuzji
Wybór właściwego dla danej ściany docieplenia nie jest sprawą prostą. Błąd w sztuce może nas drogo kosztować. Grozi wilgocią, a nawet niszczeniem konstrukcji budynku.
Takie ryzyko pojawia się wówczas, gdy wykonując izolacje termiczną, nie uwzględnimy zjawiska dyfuzji pary wodnej. Cóż to takiego? Najprościej ujmując, to proces przemieszczania się pary wodnej przez ściany zewnętrzne, na skutek różnicy ciśnień, temperatur oraz wilgotności względnej powietrza wewnątrz i na zewnątrz obiektu.
Wszystko dobrze, dopóki w trakcie tego przemieszczania się wilgoci nie dochodzi do kondensacji pary wodnej na powierzchni lub wewnątrz przegrody. Tu pamiętać trzeba, że kierunek strumienia ciepła jest zawsze jeden: z obszaru ciepłego do zimnego, od ciśnienia wysokiego do niskiego, od wnętrza domu na zewnątrz, co szczególnie wyraźne zimą, gdy różnice warunków we wnętrzu i na zewnątrz obiektu są znaczne.
Do skroplenia pary wodnej dochodzi, gdy temperatura w zewnętrznych warstwach przegrody osiągnie tzw. punkt rosy. Jeśli rosa wyparuje, nie ma problemu. Gorzej, gdy tak się nie stanie. Mamy wówczas do czynienia z zawilgoceniem, obniżeniem właściwości materiałów izolacyjnych, a nawet destrukcją elementów konstrukcyjnych budynku.
Dlatego tak istotny jest układ warstw w przegrodzie zewnętrznej. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia kondensacji, pamiętać trzeba o podstawowej zasadzie: warstwa izolacyjna powinna znajdować się na zewnątrz, paroizolacja – od wewnątrz. Inna sprawa, że warstwy konstrukcyjne tak trzeba projektować, by najbliżej wnętrza znajdowały się te z najwyższym oporem dyfuzyjnym, a ostatnia, zewnętrzna warstwa miała najniższy opór dyfuzyjny, zgodnie z regułą:
1. ściana jednowarstwowa – do wykończenia elewacji stosujemy materiały o jak najlepszej paroprzepuszczalności;
2. ściana dwuwarstwowa z elewacją wykonaną metodą lekką mokrą – stosujemy tynk o niskim oporze dyfuzyjnym i dużej odporności na mróz;
3. ściana trójwarstwowa – w przypadku wykończenia cegłą elewacyjną konieczne jest zastosowanie wentylowanej pustki powietrznej, za pomocą kratek umieszczanych w pierwszej (przy cokole) oraz ostatniej (przy okapie) warstwie cegieł elewacyjnych.
Warto wiedzieć, że w przypadku szczelnej, zewnętrznej warstwy osłonowej np. z cegły klinkierowej powodem wykraplania pary wodnej pod cegłą może być zastosowanie łatwo przepuszczalnych materiałów (np. wełny). Do takiej sytuacji może jednak dojść, niezależnie od konstrukcji warstw w przegrodzie, również w przypadku nieciągłego wykonania warstwy termoizolacji lub pozostawienia szczelin na stykach płyt, co powodować będzie wykraplanie i gromadzenie się wilgoci, destrukcję materiału izolacyjnego i niszczenie przegrody.
Źródło: WARSTWY – DACHY i ŚCIANY 3/2008 - ŚCIANY ZEWNĘTRZNE
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
